Rytuał wśród przyjaciół, przypieczętowany zapachem,
który zatrzymuje ostatnie światło dnia.


Biarritz było jednym z najważniejszych celów podróży Alberta Fouqueta. Po pobycie w Honeur w rezydencji Christiana, gdzie dni spędzali między plażą Les Planches a torem wyścigowym La Touques w Deauville, obaj udawali się do Biarritz. Tam dołączali do nich Simon z Burgundii i Thomas z północnej Hiszpanii - obaj byli ludźmi ziemi, którym Fouquet powierzył zarządzanie rodzinnymi winnicami w Burgundii.

Celem spotkania w sali konferencyjnej Hôtel du Palais było otrzymanie szczegółowego raportu od Simona na temat stanu posiadłości oraz koordynacja przygotowań do wrześniowych zbiorów. Kiedy sprawy zawodowe zostały omówione, przyjaciele mieli czas dla siebie.

Następnego ranka, punktualnie o dziewiątej, cała czwórka zebrała się w domu klubowym pola golfowego Le Phare, gotowa do rywalizacji i walki o coroczny tytuł mistrzowski: Christian i Thomas przeciwko Simonowi i Albertowi. Jak co roku, przegrani stawiali kolację, a następnie musieli zanurkować w pełni ubrani w morzu i, ociekając wodą, przespacerować się przez Hôtel du Palais, prosząc o klucze do pokoju. Ten rytuał nazywali „Le trou 19”.

Podczas jednego z wczesnych spotkań „19 dołka”, Thomas podarował Albertowi bukiet pelargonii starannie wyhodowanych w jego wiejskim domu. Znając doświadczenie Fouqueta w tworzeniu ekskluzywnych perfum, zasugerował mu zabranie cennego bukietu do Paryża w celu stworzenia unikalnego, magicznego i niepowtarzalnego zapachu.

Podczas kolejnego golfowego spotkania, Albert zaskoczył swoich trzech przyjaciół, wręczając każdemu z nich swoje arcydzieło: Le Trou 19 du Phare.